replika saat ve varlık bilgileri77 sizlere bugünde güzel bilgileri yazan replika saat dediki kavramı, ereksel kavramlarla birlikte düzenleyici kavramlar arasına,. ^ gerekir. Şu halde başkası, “sanki”ler kategorisine aittir, deneyimimiz, çekleştiımeye imkân verdiği birlikten başkaca bir doğrulanması İLşkiye düşmeksizin düşünülemeyecek a priori bir varsayımdır Nıtek-düpedüz vesilesi olmak vasfıyla, akıl yoluyla kavranabilen bir ger;eV îJ' lığımız üzerindeki etkisini kavramak mümkünse de, buna karşmk l başkasmın deneyimi içinde ortaya çıkmasına kesinlikle göreceli Ka^r menin benim deneyimime ilişkin bir fenomen üzerinde gerçekten eıkde -v 5i, düşünülebilir bile değildir. Ve akıl yoluyla kavranabilen bir şev.r V dene>imim hem de başkasının deneyimi üzerinde etkili olduğ:.- : ka\Tanan gerçekliğin beni etkileyeceği ölçüde başkasını da etkilevev.er;i:; da.' kabul etseydik bile, yine de kendiliğinden oluşan iki sistem araszu ralelîik ve bir uygunluk çizelgesi kurmak, ya da hattâ ko
İK'saplama sırasında devreye giren o bilimsel nosyonlar gibi (örneğin imgesel nt-MH'lvi' |ies imaginaires]), araçlar gibi, sorunun ampirik ifadesinde mevcut o\-ıııaıian ve sonuçlardan elenmek üzere ortaya çıkmaz. Başkası kavramı yalnızca .ıraysal bir kavram değildir; fenomenlerin birleştirilmesine hizmet etmek içm va-j rolnıak şöyle dursun, tersine, bazı fenomen kategorilerinin yalnızca onun için varolur göründüklerini söylemek gerekir. Benimkinden radikal bir biçimde ayn bir imlcmlcr vc deneyimler sisteminin varlığı, çeşitli fenomen dizilerinin bizatihi akışları içinde işaret ettikleri sabit bir çerçevedir. Ve ilke olarak benim deneyimi min dışında olan bu çerçeve, yavaş yavaş dolar. Ben ile ilişkisini kavrayamadığı ! mız ve asla verili olmayan bu başkasını, yavaş yavaş somut bir nesne gibi olu tunıruz: başkası, benim deneyimime ilişkin bir olayı öngörmeye yarayan ar; değildir, benim deneyimimin olayları başkasını başkası olarak, yani somut ve 1 linebilir bir nesne olarak erimdışı tasavvurlar sistemi olarak oluşturmaya yar lar. Deneyimlerim içinde durmadan hedef aldığım şey başkasının duygularu başkasının fikirleridir, başkasının istemleridir, başkasının karakteridir. Çüı gerçekten de, başkası yalnızca benim gördüğüm kişi değil, beni gören kişidir, birçoklan arasından bir nesne olarak içinde bulunduğum erimdışı deneyim birbirine bağlı olduğu bir sistem olarak başkasını hedeflerim. Ama bu tasa'' lar sisteminin ve nesne sıfatıyla orada işgal ettiğim yerin somut yapısını bt meye uğraştığım ölçüde, kendi deneyimimin alanına radikal bir şekilde aş şınm: ilke olarak benim görüm için asla erişilebilir olmayan bir fenomen zisiyle uğraşırım, dolayısıyla kendi bilgimin haklarının sınırını aşarım; a nim deneyimlerim olmayacak deneyimleri kendi aralarında bağlamaya ç: ve dolayısıyla, bu kurma ve birleştirme çalışması benim kendi deneyimir leşiirilmesine hiçbir konuda yardımcı olamaz; başkası bir namevcudiyel ölçüde doğadan kurtulur. Şu halde başkası düzenleyici kavramıyla nitel Ve
Birinci çözüm tekbencilik [solipsismel adıyla bilinir: bununla birlik lışıyla uyum halinde, ontolojik yalnızlığımın olumlanması olarak de, baştan sona doğrulanmamış ve beyhude, salt metafizik varsayımdır nim dışımda hiçbir şeyin varolmadığını söylemekle aynı şeydir, dolayısıyla mimin kesin alanmı aşar. Ama daha mütevazı bir şekilde kendini den? lam zeminini terk etmenin reddi olarak, başkası kavramını kullanmam olumlu bir girişim olarak sunarsa, bu çözüm tümüyle mantıksaldır, eleşiiıd] vizmin düzleminde kalır ve varlığımızın en derinlerdeki eğilimlerine karşg la birlikte çelişkilere ilişkin doğrulamasını idealist perspektiften dûşûnûlaı lan nosyonundan devşirir. Watson’ın “davranışçılığı" gibi kesin ve nesnelli diasındaki bir psikoloji, sonuçta tekbenciliği çalışma varsayımı olarakk mekten başka bir şey yapmaz. Söz konusu olacak şey, deneyim alanımiçİD şik varlıklar” diye adlandırabileceğimiz nesnelerin mevcudiyetinin inkan yalnızca, bir özne tarafından düzenlenen ve deneyimimin dışında konumb savvur sistemlerinin varoluşuna ilişkin bir tür ejtoxti [epokhe] uygulama Bu çözümün karşısında. Kant ve Kantçılık-sonrası düşünürlerinçoj sının varlığını olumlamayı sürdürürler. Ama
yılı ktıviüinsal baglanitlan bile olsalar, varoluşlarının kuralı “perdpere” ve “perci-pj'bıle olsa, yine tle bu ilişkisel sistemlerin çokluğu kendinde çokluk olarak ka lırvc onları hır çırpıda kendinde sistemlere dönüştürür. Kaldı ki ayrıca, başke sının hıdtleıi konusundaki deneyimimin bağlılaşığı olarak başka bir sistem içit deki öznel hır hitldci deneyimini kabul edersem. Kam ın kurtulmak için onı ozen göstermiş oldugitt doğru imge sistemine geri dönmüş olunım. Elbette s konusu olan, iki fenomen arasındaki uygunluk münasebetidir; jestler ve mim lerde algılanan hiddet ile mahrem duyunun fenomenal gerçekliği olarak yakî nan hiddet arasındaki bir uygunluk münasebetidir — yoksa bir fenomen ile kendinde şey arasındaki münasebet değil. Bununla birlikte, doğru olma kt; burada da düşüncenin nesnesine uygunluğudur, yoksa tasa\'\nır edilenlerini dıaralanndaki uyuşması değil. Nitekim ve tam da numene her türlü atıf bu kesinlikle bir yana itildiği için, hissedilen hiddet fenomeni, saplanan hidd nomenınegöre, tıpkı nesnel gerçeğin imgesine göre olduğu gibidir. Sorun ge ten de uygun tasavvur sorunudur, çünkü ortada bir gerçek vardır ve bir gerçeğin kavranma kipi vardır. Benim kendi hiddetim söz konusu olsayd çekten de onun öznel tezahürleri ile fizyolojik ve nesnel yönden ortaya çil bilen tezahürlerini aynı nedenin sonuçlarına ilişkin ıkı dizi olarak -ve diz! biri hiddetin hakikiliğini ya da gerçekliğini, öteki de yalnızca sonucunu ya| gesmi temsil etmeksizin- düşünebilirdim. Ama fenomenler dizilerinden! sı başkasında ve İkincisi de bende bulunuyorsa, bin ötekinin gerçekliği görür ve hakikatin realist şeması burada uygulanabilecek yegane şema ( Böylece sorunun realist konumunu bizi yalnızca ve zorunlu olarak i prdügu için terk enik; bile bile idealist perspektif içinde yer aldık ve b liçbir bzancımız olmadı, çünkü bu perspektif de, tersine, tekbenci varsî...replika saat sundu..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder